شب تاریکی

 

هر شب     

روی صندلی چوبی داخل حیاط

می نشینم                                                            

چشم در چشم تاریکی

گمشده در هیاهوی بادی سرد

میان آن همه برگ های خشک مرده

یک لیوان قهوه را نوش می کنم؛

قهوه یادگار خاطره ای است

که رو به سوی خاموشی دارد؛

هر شب...

در لحظاتی اسیر می شوم،

زخم دل سر باز می کند...

زخمی که یادآور خاطره ای است؛

زخمی که مدام

تنهایی ام را به رخم می کشد...

ای مونس شب های سپید

بیا تا برایم مرهمی باشی...

 

/ 0 نظر / 6 بازدید